...

چند روزي بود كه با كلاريس، آرتوش، آرمينه، آرسينه، آرمن،اميل، خانم سيمونيان، اميلي، نينا، ويولت، آليس، اميلي، سوفي، ژاسمن، خانم نوراللهي، گارنيك ، يوما و ... سرگرم بودم. روزم را با اين ها و سرگرم بودن تو محله ي بريم و بوارده مي گذراندم. فكر مي كنم تقريبا يك هفته اي شد. اما امروز ديگه خبري از اون ها نيست. من خونه ي خودمونم و البته دلتنگ. و حوصله م هم سرمي ره. دلتنگم. دلتنگ فداكاري ها و زحمت هاي كلاريس، بحث هاي سياسي آرتوش و گارنيك، كرم ريختن هاي زير زيركي اميلي، قد كوتاه و شخصيت مرموز خانم سيمونيان، شينيون بلند و پاپيون هماهنگ با لباس هر روزه ي خانم نوراللهي، دنبال شوهر گشتن ها و حرص خوردن ها و قهوه و شكلات تخته اي خوردن ها و مدل مو عوض كردن هاي آليس، خنده هاي نيناي بي خيال و شلخته و خانه ي ريخته پاشيده اش ، شعر ها و احساسات اميل، عاشق شدن و مرموز كاركردن و گوشه گيري و سكوت آرمن، دنبال هم حرف زدن هاي آرمينه و آرسينه، زيبايي و موهاي بور ويولت، حتي دلتنگ گل نخودي هاي روي هره، ... چقدر دلم مي خواست آنجا بودم. به كلاريس مي گفتم كه مي دونم تو دلش چه خبره و بهش اطمينان مي دادم كه اوني كه نشون مي ده با اوني كه واقعا هست تفاوت داره. از يوپ تشكر مي كردم كه بالاخره باعث شد آليس از خير انگشتر الماس سه قيراطي بگذره و توقعش رو كم كنه و به جاي شكلات خوردن و چاق شدن و حرص خوردن موقع شوهر كردن بقيه دوستان و آشنايان، اخلاقش رو عوض كنه و حرف ديگه اي به جز فضولي تو زندگي مردم بزنه. به خانم سيمونيان مي فهموندم كه پسرش مرد بزرگي يه و خودش مي تونه براي زندگيش تصميم بگيره. و اميل رو درك مي كردم كه فكر مي كرد شعر و داستان و عشق جزئي مهم از زندگي ست و شعرهاي سايات نوا را مي خواند و كتاب در دست مي گرفت و عاشق مي شد و ... .
چقدر دلتنگم...
پ.ن:
ثبت نام پيش هم انجام شد.
آقاي كاوياني مسئول باشگاه گير داده كه هيكلت و انعطاف پذيريت جون مي ده براي ژيمناستيك. مي گه تو بيا ياد بگير ما براي مسابقات جهاني مي خوايمت!!!! تازه مي گه ژيمناستيك ورزش پول سازي هم هست و براي آينده ت خيلي به دردت مي خوره! دوس ندارم اما گير داده. بايد نه گفتن رو تمرين كنم به جاي ژيمناستيك!

شكوفه‌ي زجاجي